چند قدم نزدیکتر به خدا

بين عقل و احساس گير كردن عجب گير كردنيه!!
خسته ميشه فكر و خسته تر ميشه دل...!

شايد همونه... ولي نشونه ي اون... نه اون نبود!

نكنه تصادفي بود و من دل بستم به يك تصادف!

ولي نه! وقتي من ازش خواستم اون نشون داد! پس اين چيه؟!

آخه اين دل ديوونه رو چي كارش كنم!؟!
منطق... آره منطق ولي نه توي اين مورد! نه توي اين سن! نه توي اين برحه زماني!

يادته؟! اونروز توي حجر اسماعيل چقدر خودمو خرد كردم در برابر اونهمه عظمتت؟! يادته؟! براي اولين بار بود كه اونجا رفتم و نماز حاجت خوندم؟!!!

اونم من... مني كه اصلا دعا نميكنم بيام و نماز حاجت بخونم؟!!

من خودمو شكوندم اونجا ... اونم فقط براي تو!

غرور... تعصب... همه و همه اونجا توي اون ظهر داغ... زير نور اون آفتاب توي اون حجر و زير ناودون طلات و كنار خودت... مقابل خودت مقابل تمام عظمت عالم شكست....

پس... خودت خود خودت هوامو داشته باش كه من منگ منگم!

رفقايي که با من بخندند زيادند.

مگر از زندگی چه می خواهید كه در خدایی خدا یافت نمی شود ؟! 

                                    و گرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

(...)

خوشا بحال او كه عاشق توست... آنكه مي يابدت در نرمي آب و سختي سنگ... در لطافت بهار و در خشونت زمستان...در حال و در هر زمان...

عشق ميجوشد در قلب كوچكم و ضربان نبضم تند ميشود... و همچنان حس گنگي عذابم ميدهد...

مهربانم،

نميدانم كدام سو به افق روشن بي سوئي ختم ميشود...كدام وجود رهنمونم ميسازد به خلا عاشقانه ي بي وجودي...كدام نور چراغ راه تاريكترين شب عمرم خواهد شد...؟

نگاهم به دنيا... به خودم... به اطرافيانم... تغييري ژرف يافته و اين اميدوارم ميسازد...نه ازان جهت كه حس پيشرفتي در مسير رسيدن به تو حس ميكنم... تنها بخاطر اينكه ميبينم به نحوي مرحله ي جديدي پيش رويم گذاشته اي...اين راه جديد چه به عمق دره ي سياهي منتهي شود چه به اوج قله ي نورفرقي نميكند... نگاهم كرده اي و همين است كه سخت بيتابم ميكند... و هرگاه كه نگاه آسمانيت با زندگي ساده و كوچكم تلاقي ميكند لرزشي وجودم را فرا ميگيرد و برق اميد در چشمانم ميدرخشد...